Ook Hardinxveld toont nog steeds vrij christelijk. Al wat stadser dan tussen de weilanden, maar nog steeds keurig, netjes en alles onder de pet. Pluspuntje: er is een afhaalchinees. En je moet het doen met wat er is! Dus ik haal veel te veel eten voor mezelf en strijk neer in de tuin. De buurman besproeit zijn nieuw aangelegde tuin. Het leven is goed.

Ik slaap heerlijk in het bed en word goed uitgerust wakker. Blij met het plan voor vandaag. In een van mijn bokkenpruik-momenten stelde norman voor me vandaag op te halen, zodat we samen de jongens op kunnen halen van hun logeerpartij. Hoewel ik nu de vibe wel weer voel, gaat dat idee niet meer uit mijn hoofd. Yes, knuffelen vandaag!!

Betekent dat ik nog maar een goede 12km naar Gorinchem hoef. Een van mijn lievelingsstadjes, waar ik altijd nog een keer wil wonen. Denk ik. Omdat ik er 20 jaar geleden een keer was en op slag verliefd werd, maar eigenlijk nooit meer teruggekeerd. Het belooft ook een hele warme dag te worden. Eerste zomerdag van het jaar.

Nou hebben ze er vaker naast gezeten deze week, qua weer. Maar over het algemeen werd het beter dan voorspeld, dus als ze dit voorspellen, zou het zomaar nog eens warmer kunnen worden. Als ik even de tuin in stap voel ik meteen de zomerse belofte. Oh boy, het wordt echt warm.

Ik deel de tocht op in 3x een uur lopen. Er zijn niet echt restaurantjes onderweg, dus neem wat mee van het ontbijt. Wat trouwens goddelijk was. Extra veel fruit met yoghurt en muesli, cranberries, verse jus, muntthee, eitjes, kaas, banaan, tomaatjes. Top! Extra koud lokaal bruiswater voor onderweg, dus ben helemaal klaar om te gaan. Mocht je ooit in de buurt van Hardinxveld wat zoeken om te overnachten? B&B Spoor1880 is een absolute aanrader.

Ik steek het spoor over en ga op weg. Al na 25 meter doe ik mijn vest uit. Hopelijk is er wat schaduw vandaag. Na 3 kwartier kom ik in het volgende dorpje, en ineens schieten de wandelaars als paddenstoelen uit de grond. Gisteren zag ik ze ook op 1 punt, vandaag volgen ze een groot deel van mijn route. Maar dan de andere kant op. De verbindende grap is dan ook: hé, je loopt de verkeerde kant op! Na een uur dient zich een bankje aan in de schaduw. Ook hier speciale Camino-restaurantjes langs de weg, Barb!

Het is nogal een drukke bedoening, die vierdaagse van de Alblasserwaard. Hoog grijze duiven gehalte, dat wel, maar wel véél grijze duiven. En da’s toch wel weer knap. 15, 25, 30 en 40km. Ik groet me suf onderweg, maar moet er wel om lachen. Na dagen klagen dat ik niemand tegenkom of dat mensen niet groeten, vliegen nu de goedemorgens, hallo’s en hoi’s mijn mond uit. Zo nu en dan vragen mensen welk route ik volg, dus daar kletsen we dan even over. Maar merk dat ik door wil. De stal lonkt.

Tweede uurtje is weliswaar door mooi natuurgebied, maar kets in de zon. Dus pittig, want warm is inmiddels heet geworden en ik ben een pet vergeten. Na 2 uur heb ik zin in pauze en stuit ik op een pauzetent van de vierdaagse. Met koude versnaperingen. Perfecte plek voor een tussenstop, lijkt me, dus ik schuif aan bij de grijze duiven. Ijskoud watertje erin, eitje van vanmorgen erbij, krentenbolletje en restant kroepoek. Dan kan ik er weer tegen voor het laatste uurtje.

De vrees dat de laatste 4km langs het water ook betekent, zonder schaduw, komt uit. Het zijn pittige km’s door de brandende zon. Blij dat ik inmiddels zonnebrand heb gekocht, anders was ik echt verknetterd hier op de dijk. Bij het 2e hek wat ik over moest klimmen, trap ik meteen weer in de schapenkak. Oh jippie, nog een laatste challenge op deze laatste dag. 2km tussen de schapen door laveren. Ach ja, ik ben er de laatste dagen goed vanaf gekomen, dus als dit de laatste hobbel is, soit.

Glaspad verandert in asfalt, verandert in tegels, had ik gelezen. En zo gebeurt. Na de tegels volgt schaduw, waar ik dankbaar even in neerplof. Ik hou van de zon, maar dit was niet mijn beste actie om op het heetst van de dag een uur lang rond zonder ‘bescherming’. Tank snel mijn laatste halve liter water weg om zonnesteek voor te zijn en laad op voor het laatste endje. Ik vind een heerlijk terrasje bij de kerk en besluit: ik ga hier nooit meer weg. Of nou, tot N me komt halen, beweeg ik niet meer. Even de elektrolyten aanvullen.

Dus ja, mijn pelgrimspad door NL, wat moet ik ervan zeggen. Het duurde even voor ik vrienden werd met de route. Wat ook een gevaar is, de route kennen. Soms kun je maar beter gaan lopen en zien waar je uitkomt. Ik draag de makers van de route een warm hart toe. Ze hebben echt hun best gedaan om je op de mooiste en rustigste plekjes te laten komen. Het heeft me geleerd, misschien wel dat het voor het eerst nu echt is doorgedrongen, dat ik mijn eigen pad mag kiezen. En wat een goed gevoel me dat geeft. Als laatste les: hoe goed ik ben in mindfuck, en dan met name die van mezelf. Gelukkig heb ik geleerd dat ik niet altijd hoef te luisteren. Want steeds (maar wel pas) als ie de spuigaten uitliep, kon ik heel goed bij mijn gevoel blijven. Ook iets wat ik geleerd heb: als je heel mindful ‘hoe gaat het nu? NU voel ik me oké.’ tussen een kudde koeien doorloopt, gaat het goed en blijft de paniek uit.

Ik geloof dat ik nog niet klaar ben met dit pad. Het heeft me toch wel weer te pakken op een of andere manier. En zolang ik van mezelf af en toe mijn eigen pad mag blijven kiezen, geloof ik dat het wel goed zit. Volgend jaar duik ik het Brabantse land in, daar kijk ik erg naar uit. Zal vast nog een zeur-dag hebben, maar met meer bossen en eerst de Drunense duinen op het programma, lijk ik de ellenlange weilanden en molens toch achter me te hebben gelaten.

Wens jullie in de tussentijd een mooie reis.

Buen Camino.