• Speciaal voor mijn lieve Camino-vriendin Laurence, en oké, ook omdat deze plek te mooi is om weg gaan, hou ik een ‘grasse matin’. Een luierochtend waar je niks hoeft en alles mag. Te beginnen met een verwenontbijt.
  • Ik zit te smullen en overdenk wat dingen. Wat maakt het toch zo anders, deze week wandelen? Kan er mijn vinger niet op leggen. Hoeft misschien ook niet, maar ik zou graag the vibe weer te pakken krijgen.
  • Om 12u brengt de gastheer me naar het plekje waar ik de route weer op wil pakken vandaag, zodat ik toch nog op mijn volgende adresje kom. Super lief. En ook blij dat ik die andere 12km vandaag niet hoef te doen. Zo ook mijn blaren. Na 2km ben ik in Haastrecht, een klein schattig dorpje. Op de hoek over de brug roept een man van de overkant. Of ik ook het Pelgrimspad loop. Nou, wat leuk! Mijn eerste medepelgrim in 4 dagen! Dan zie ik achter hem een verlegen meisje staan. We lopen samen een poosje verder. Hij is hier met zijn dochter van 8. Nu voor een dagje, vorig jaar het eerste stukje samen gedaan. Ik vertel haar hoe knap ik het vind. Thuis krijg ik er de handen niet voor op elkaar. Helaas. Zou me ook mooi lijken, een dagje met een van de jongens hobbelen. Na een paar km moet de kleine meid even rusten. Er doemt precies een banken op dus we nemen weer afscheid. Hopelijk tot later vandaag, meneer de advocaat uit de buurt van Rotterdam.
  • Ik ga verder, op weg naar Vlist. Een klein gehucht, maar zo lang gerekt dat je er bijna een uur doorheen loopt. Allemaal keurige boerderijen. Met keurig gemaaide gazonnetjes, de robots doen hun werk goed. De bloementuinen stralen in al hun pracht. Alles netjes aangeharkt, geen vuiltje aan de lucht. Mij allemaal nét even te keurig. Ik zou hier zo niet passen. Krijg ook last van kriebels als bet allemaal zo netjes is. En geen winkel of terras te bekennen. Waar ik inmiddels toch wel behoefte aan heb. Net als ik toch weer mijn boekje erbij pak, ik had hier toch echt een koffiekopje zien staan (2 zelfs!), zie ik in de verte vlaggen wapperen. Meestal een teken van horeca. Hoera. Lunchtijd.
  • 2 uur gehad, nog eentje te gaan. Met Schoonhoven als eindbestemming. Veel fietsers vandaag. Vriendelijk allemaal. Behalve wielrenners. Die zijn zo boos dat ze hun zaakje in zo’n veel te strakke broek moesten proppen dat ze dat graag afreageren op de wereld, of mij dus, door niet te groeten en stoïcijns voor zich uit te kijken. Verbaas ik me elke keer weer over. Zijn de enigen die je tegenkomt die nooit zullen groeten.
  • We blijven vandaag het water volgen en rollen zo vanzelf het stadje binnen. Op mijn logeeradres is nog niemand thuis. Had gezegd dat ik er pas na 16.30 zou zijn. Dus nog even naar het centrum voor een terrasje en boodschappen voor het avondeten. Met het magere zonnetje is het lekker bijkomen van deze gekke, maar relaxte dag.
  • Bij poging 2 zijn ze wel thuis en plof ik op mijn bed voor vanavond. Drink daarna nog een biertje mee in de tuin en ga dan op zoek naar eten voor vanavond. Want in het centrum was de winkel natuurlijk dicht op deze dag van de heer.

    ‘S avonds druppelen er nog 2 lopers binnen. Zij lopen ook het pelgrimspad. Maar komen uit de buurt en hebben gehoord dat een van de bruggen dicht is. Best noodzakelijk hier, bruggen. Een onverwacht dichte brug betekent zomaar een uur omlopen. Daar houdt deze Bianca niet zo van. Dus zij belt haar broer en we krijgen de laatste info om onze reis voor morgen uit te stippelen.