Even vergeten dat slapen in Aalsmeer betekent dat je onder de start- en landingsbaan van Schiphol ligt. Het duurde tot na 23u voor de vliegtuigen stil werden. Toen begon mijn buurman te spoken. Die eerder op de dag mijn klaargezette ontbijtje al had geplunderd en dat op zijn zus afschoof, die langs was geweest.

De lieve gastvrouw had het weer aangevuld met blokjes kaas, maar vanmorgen waren die, samen met een banaan ook weer verdwenen. Nachtelijke cravings, zal ik maar denken. Beetje jammer, dat wel. Net als de rookgeur die overal hing in niet-roken kamers. Maar joh, het is Aalsmeer. Niks aan te doen. Wegwezen hier.

Vandaag een beetje in de ban van de regen. Maar zag dat als ik wat later zou vertrekken, ik er minder last van zou hebben. Dus eerste stuk door de lichte regen gelopen en toen werd het droog. Op het punt waar ik mijn bakkie zou halen. Ja, zou… want hij was dicht. Da’s best een slecht verhaal na 1,5 uur. Volgende dorp is nog een half uur verder en de vraag is of daar wat open is, want De Kwakel staat niet bekend om zijn bruisende koffietentjes bestaan.

Door het marginale ontbijt (verse jus en een appel) ben ik inmiddels wel toe aan pauze en nieuwe energie. Dus ik sleep mezelf en mijn natte spullen naar het dorp. Ineens zie ik een bord met ‘open’. En loop er meteen op af. Maakt me niet uit wat er precies open is, maar ze hebben er vast wel een kopje thee en een stoel om even uit te rusten.

Het blijkt een zorgboerderij. Heel leuk opgezet en ja, met een drinkgelegenheid. Heerlijk voor de kachel laad ik weer een beetje op. Helemaal als de lieve mevrouw me een overheerlijke zelfgemaakte koek kom brengen. Goed opgewarmd, opgeladen en opgedroogd stiefel ik weer verder. Op naar de polders.

Ik krijg een berichtje van de dame van gisteren om zich te verontschuldigen voor haar andere gast. Nadat ik haar vertelde dat hij deze nacht weer spullen had gepakt, had ze hem eruit gezet. Bleek hij ook nog 6 flessen wijn achterover gedrukt te hebben. Wat een flapdrol.

De polders en ik zijn niet echt vrienden. Het eerste stuk gaat over de dijk. Klinkt romantisch. Maar betekent dat je elke 2 stappen in de schapenkak staat. En elk kwartier door een kudde heen moet. Wie mij kent, weet dat ik niet een natuurlijke aanleg voor dieren heb. Ze mogen er zijn, natuurlijk, maar liever niet recht voor mijn neus.

Het lunchtentje waar ik mijn zinnen op gezet heb en die ook nog eens theetuin blijkt te heten, waardoor ik er nóg meer zin in kreeg, is dicht. Alleen do vr za open. Aaargh, ik verander weer in de snicker reclame, want na alleen een appel en een koek kan ik wel weer wat gebruiken na 16km. Ik bekijk de route en besluit een shortcut te nemen. De andere route was een km langs het water, bruggetje over en diezelfde km weer terug. Of vanaf deze plek de sluis oversteken en vanaf de andere kant van het water meteen verder met de route. Plan B klinkt me net iets te goed in de oren om het niet te doen. Met een half uur korter lopen, zit ik uiteindelijk om 13.45 – wat echt geen lunchtijden zijn voor een wandelaar- aan een energieke lunch en kopje verveine thee. 1-0 voor mijn veranderende plan.

Deel 2 van de polders begint met een paard op de dijk, dan schapen en dan een kudde koeien. Buiten dat mijn schoenen inmiddels volgezogen zijn met combinaties van vlaaien en modder vind ik dit echt zó a- relaxed dat ik het liefst een bootje zou nemen. Maar ja, da ga natuurlijk nie… wat is dat toch: ik wil gewoon op mooie plekken wandelen. Op een pad. Niet door een weiland. Stadse fratsen misschien, maar ik zie geen enkel voordeel van door de drek lopen.

Als ik bijna op het einde het laatste hek wil passeren, staren 3 potige stieren me ineens aan. Ik kijk even naar de horens en spring dan het bruggetje op wat naast het hek staat. Ben ook geen fan van open bruggen, vooral niet die met zonder leuning, maar alles beter dan een hardloop wedstrijd met een stier. Polder, de groeten, ik loop wel door de woonwijk.

De vliegtuigen vliegen je nog steeds om de oren, maar de overdonderende herrie zoals bij Aalsmeer neemt af. Je hoort zowaar weer af en toe een vogeltje fluiten. Nog een km langs een doorgaande weg en dan ben ik bij mijn plekje voor vannacht. De Uilentuin heet het en ik stel me zo voor dat het een fijnere plek is dan gisteren. Kan ik wel gebruiken na deze rare wandeldag. Even mijn route checken voor morgen. Polder vs woonwijk. Ik weet wel wat ik kies.

Buen Camino!

Advertenties