Mijn voeten vandaag. Ze deden het zó goed! En ik had het zó niet verwacht na gistermiddag. Na de laatste stop had ik mijn linkerschoen half dichtgeknoopt. Herinnerde me een verhaal van Mary over haar schoenen en besloot dat maar eens te proberen. En het werkt dus! Vandaag ook weer gedaan en het verschil is groter dan de wereld.

Omdat Mary vandaag weer huiswaarts gaat, besluiten we vroeg te vertrekken. We hopen nog samen te kunnen lunchen in Melida, waar zij de bus naar de airport moet nemen. Mary heeft voor de zekerheid nog een migraine-killer voor haar heup genomen en mijn voeten doen weer waar ze voor gemaakt zijn. We kijken elkaar verbaasd aan. Niet te vergelijken met hoe we er gisteren bij liepen.

De maan staat nog trots te stralen in de nacht. En om elke bocht lijkt het landschap in dat licht weer mooier te worden.

Eerste dorpje lopen we zo voorbij. Tweede eigenlijk ook. Bij de derde doen we een korte break en blijkt dat we al 8.5 op de teller hebben vandaag. En het is nog voor tienen! Die 6km naar Melida halen we wel voor 12u. En ja hoor. We blijven maar door stappen. Hoe ga ik dit doen als Mary straks weg is? Aan wiens tempo trek ik me dan op? Ik kan nog al eens vertragen, dus het is best prettig om iemand om je heen te hebben die als een diesel door kan gaan. Zonder te snel te gaan natuurlijk.

En oh, ik ga haar echt missen. Alsof een grote zus van me weer naar huis gaat. We hebben zó gelachen. Niet in de minste plaats om haar enorme gapen. En mij daarmee aansteekt. Soms een half uur achter elkaar. Maar ook de verhalen die ze vertelde, heerlijk. Daarmee gingen er moeiteloos kilometers voorbij, zonder dat je er erg in hebt.

Ze trakteert me op een laatste lunch samen (I know, ze is echt een grote schat) en dan moeten we afscheid nemen. Natuurlijk veel te vroeg. Maar weet heel zeker: niet voor altijd. We hebben al een plan de wereld in gebracht om, als Barb bij haar dochter in Londen is, we met z’n drieën daar afspreken voor een high-tea. Dank, Mary, dank, dat jij bent wie je bent. En er deze week was voor mij.

Ik hobbel in mijn eentje verder de stad uit. Op naar de laatste dagen richting Santiago. Ik kom in een betoverend mooi bos terecht en net als ik dat tot me door laat dringen, klinkt er in de verte een doedelzak. I kid you not. Magisch klonk het zo door het bos. Een paar minuten later bleek een vrouw te spelen bij een eeuwenoude brug over een klein riviertje in het bos. Natuurlijk hoopte ze op geld. Maar sorry, lieve mevrouw, deze Peregrino wil nu niet stoppen om geld uit mijn rugzak te pakken. Het is belangrijk om nu even te blijven lopen en mijn tempo te vinden. Maar dank, dat je deze dag magisch hebt gemaakt met je muziek.

Ik loop van gehucht naar gehucht, maar had mezelf wat rijker gerekend in km’s dan de werkelijkheid liet zien. Toch had ik om 14u nog maar 6km te gaan. Dus al bij bij best keurig. Bij een Duitse albergue neem ik een kopje thee en doe mijn schoenen uit. Hoewel mijn voeten goed zijn, doen ze pijn van de lange dag. Daar kom je niet onderuit. Lekker om ze even in de open lucht te laten ademen.

Het laatste stuk is altijd het zwaarste, zeggen ze. Dat zal ongetwijfeld kloppen. Heel even dacht ik vandaag: misschien kan ik nog één dorpje verder doen, dan zit ik op 29-30km. Maar in deze laatste uurtjes weet ik dat dat geen goed idee is. Ik ga voor de oude herberg in Ribadiso, aan een riviertje. Morgen nog 22+ en dan nog een dag van 18+ naar Santiago. Moet te doen zijn, denk ik na vandaag.

De herberg is nog pittoresker dan beschreven staat in het boekje of op het plaatje dat erbij hoort.

Precies het goede plekje voor vandaag. Als altijd, eigenlijk. Ik kom de NL man uit Tilburg weer tegen. Hij is hier al vaker geweest en tipt een restaurant hier in de buurt. Dus straks ook nog heerlijk smikkelen. Komt helemaal goed hier met mij op de camino.

Buen Camino