Buen Camino

Girls night out

Advertenties

En zoals elke dag heeft ook vandaag de camino weer een prachtig cadeautje voor me. Net nadat ik droevig en alleen het café verlaat (dat klinkt wel lekker dramatisch zo 😂), zie ik een vrouw lopen. Ze wil ook in de herberg blijven en vertelt dat er nog een dame is. Gelukkig, toch niet alleen. Met z’n drieën, letterlijk, want verder is het hele dorpje uitgestorven, begeven we ons opnieuw richting bar voor het menu pelegrinos. De rode wijn vloeit rijkelijk en we delen prachtige verhalen. Wat een heerlijke avond met deze twee prachtvrouwen. Zo puur en open. Heerlijk!

De dame van de herberg komt de sleutel bij het restaurant brengen. Haar dienst zit erop. De herberg is van ons tot morgen 11u. Haha. We wanen ons op schoolkamp en overwegen even een bonte avond te organiseren. Maar sluiten de dag af met veel gelach en een diep respect voor elkaar. Ongelofelijk wat de camino kan doen. Dank Silka uit Engeland en Cecilia uit Zuid-Afrika voor deze onvergetelijke herinnering. ❤️

De volgende dag slapen we uit. Er is geen ontbijt en de weg gaat direct uit het dorp steil naar beneden. Zo steil dat mijn guidebook wel 3 keer waarschuwt. Dus vandaag maar niet in het donker beginnen en even wachten tot de zon komt. Cecilia blijkt een dokter te zijn (alweer?) en verzorgt mijn blaar. Het ziet er slecht uit en hij is de hele nacht pijnlijk geweest. Dat je je hart erin voelt kloppen, zeg maar. Da’s meestal niet zo goed. Maar ze reinigt hem helemaal met alcoholdoekjes en doet er dan een compeed op. Inmiddels lijkt mijn voet een lappendeken van compeed, maar eh, als het helpt…

Ik stap naar buiten en kan wel janken van geluk. Ik kan weer lopen! Was zó bang dat ik vandaag niet eens de 10km zou halen naar Ponferrada. En nu begin ik aan de afdaling met super sterke benen en mijn voeten die prima aanvoelen in mijn schoenen. Wat een verschil met gisteren weer. Zou het alleen de compeed zijn of is er toch wat anders aan de hand?

De reisgids had gelijk, as ever, over steile rotspartijen klim ik naar beneden. Maar mijn stappen zijn sterk en stevig. Voel me vol vertrouwen. Als ik een uur aan het dalen ben, ben ik in gedachten ineens weer terug bij het Cruz de Ferro van gisteren. Waarom was ik toch zo emotioneel daar? Zó mooi was de plek zelf niet. Ik voel dat ik een trots ervoer. Trots op mij, dat ik dit had geflikt. Zo ver al was met mijn reis. Wat heb ik al veel meegemaakt, bijzondere mensen ontmoet, mooie inzichten gekregen. Maar die trots raakt me dus. Nu weer, nu ik dit schrijf.

Ik begrijp ineens waarom ik altijd wat emotioneel word als ik een prestatie bereik. Een optreden, een diploma, dat soort dingen. Dan zitten de tranen me altijd hoog. Het is die trots die me dan doet voelen dat ik werkelijk, zonder kritiek of wegwuiven, liefde voor mezelf voel. Ik merk ook dat het gaatje waar die liefde doorheen mag, klein is. En gisteren bij het kruis is ie wat groter geworden.

Ik coach mezelf een stukje verder op dit thema en het lijkt of een blurry plaatje nu kraakhelder wordt. Wat zei ik gisteren ook al weer tegen dokter Mateo? Je moet eerst jezelf gezond maken, voor je de kinderen kunt helpen. Waren die woorden, maar dan in andere strekking misschien voor mezelf bedoeld: leer eerst maar eens vol overgave van jezelf te houden. Wanneer je werkelijk vol liefde naar jezelf kunt kijken, met alles wat daarbij hoort, pas dan kun je die liefde verspreiden vanuit je hart.

Ik ben wie ik ben. Niemand meer, en niemand minder. ❤️

Het volgende dorpje Molinaseca is weer betoverend mooi en klaar om als decor voor een film te dienen.

Ik loop door het dorpje heen en trakteer mezelf bij een luxe hotel op een ontbijten. 5 minuten later schuift Cecilia aan. En ook Carlo, die ik ook gisteren weer tegenkwam, stopt hier toevallig. Gezellig! Het is een koude ochtend, beetje zoals wintersport kan zijn. Stralend blauw, maar vrieskou. En toch voelt het niet zo in de zon. Maar voor de zekerheid warmen we binnen op.

Hun tempo is te hoog voor mij dus ik neem weer afscheid. Nu na ruim 12km door prachtig landschap zit ik in een heerlijk koffietentje een verse smoothie naar binnen te werken. Aan de overkant staat een waanzinnig tempelierskasteel. Heb besloten dat zo op mijn gemak te gaan bekijken. Normaal doe ik alleen toeristenroutes op mijn eindbestemming. Maar aangezien ik hier toch zo even naar het station moet voor mijn kaartje voor morgen, ga ik ook de rest maar eens bezichtigen. De rest van de route vandaag is niet heel interessant, dus ik geniet even van dit culturele hoogstandje. Jammer genoeg is het van buiten mooier dan van binnen, op de bibliotheek na.

Hoewel het ov in Spanje verrassend goed geregeld is, vinden ze het blijkbaar wel logisch om het treinstation en busstation kilometers van elkaar af te maken. Dus ik toog eerst naar het treinstation. Stress voor de terugreis reduceren door alvast een kaartje te kopen voor de terugreis morgen naar Leon. Weet ze ook iets over de bus? Nee, dan moet ik dus echt de stad door naar het estatione de autobuses. Best joh, ik moest vandaag toch nog mijn kilometers maken.

Onderweg krijg ik een idee. Het is al best laat. En mijn voeten doen het goed, maar wil het ook niet overdrijven. Juist nu ze zo goed gaan, moet ik niet het uiterste verwachten. En 11km is nog best een eindje. Dus ik bedacht, omdat ik niet graag door voorstadjes loop vanwege het drukke verkeer en weinig interessante route, om voor 7km een bus te nemen en de laatste 4km nog te lopen vandaag. Heb ik toch mijn 20k gehaald, maar ben ik niet overmoedig geweest na de dag van gisteren. Scheelt me 2 uur lopen en kan ik toch morgen afsluiten in Villafranca, as planned.

Op het busstation vraag ik hoe het zit met de bus. Maar die gaat pas om 17.30. Dan kom ik nooit meer ginds, zouden ze in jet Westland zeggen. Dus vraag of die bus van 17.30 dan ook doorrijdt naar het plaatsje erna Cacabelos. Ja, kan ook. Dus ik koop een kaartje voor een euro. En wordt dan door een chauffeur geroepen. Hij gaat die kant op en heeft een kwartier vertraging dus als ik wil, kan ik mee. Mooi! Dan hoef ik niet op dit troosteloze station te wachten en kom ik toch op tijd in de plaats van bestemming. Maar pas daarna besef ik me dat ik nu helemaal niet loop , omdat hij rechtstreeks daar naartoe rijdt. Ik besluit het cadeautje maar aan te nemen. Mijn voeten zijn dankbaar.

We rijden, na de lelijke voorstadjes, door een prachtig wijngebied. En even wens ik dat ik daar zou lopen. Maar mijn voeten zijn heel blij aan het bijtanken in de bus, dis ik weet dat het goed zit. Een kwartier later stap ik uit in Cacabelos. Omdat ik nog niet gegeten heb, besluit ik een late lunch te nemen. Pizza! Net als ik me nestel op het terras komt er iemand aanlopen. Gijs! Nou ja, die had ik niet meer verwacht te zien. Hij voelt zich vandaag wat ziekjes dus is langzaam. Maar hij gaat nog wel 8km door naar Villafranca. Ik opper even dat hij ook kan blijven, zodat hij zijn zieke lijf wat kan ontzien. Maar hij wil door. Heeft duidelijk in zijn hoofd hoe hij de route wil lopen, en het scheelt hem morgen, op een klimdag, ook weer behoorlijk veel. Voor allebei valt veel te zeggen. Hij schuift aan voor een pizza want heeft ook nog niet geluncht. Nice! De volgende klinkende stokken die we langs horen komen, zijn die van Silka. Wow, heeft die even doorgelopen! Ze is verbaasd mij hier (nu al) te zien, dus ik beken dat ik heb gesmokkeld. Ze blijft ook hier in het stadje, dus we spreken af bij de municipal herberg. Heel schattig. Bij een prachtig kerkje zijn langs de ommuring kleine houten cabines gemaakt met elk 2 bedden erin. Ziet er prachtig uit. Is alleen wel ijskoud, kunnen we nu uit ervaring zeggen. We liggen met broek, hemd, shirt en vest in een lakenzak, slaapzak en onder een deken. En nog…

Maar gelukkig hebben we heerlijke wijn geproefd vanavond hier uit de regio, dus hopelijk houdt die ons warm.

Buen camino.

Advertenties

Advertenties