Op mijn camino-bankje in eigen tuin ben ik aan het wachten. Ik ben in de luxe positie dat ons pap en ons mam me zo oppikken hier en me voor de deur van de airport afzetten. Love them! Mam had al zó’n lief berichtje achter gelaten: “in gedachten loop ik met je mee”. Slecht een klein zinnetje, maar hij vloog zo mijn hart in.

En Gijs, die kanjer die net klaar is met de middelbare school en nu al in zijn uppie op weg is, blijft zelfs een dag langer in Leon om af te kunnen spreken. Voel me nu al gezegend en ben nog niet eens in de buurt van het pad. Alhoewel. Hij loopt natuurlijk ook in Nederland. Begint in Haarlem en gaat via de dom in Utrecht. Zou ik daar mijn plekken om te wonen op uitzoeken? Dat ik toch een beetje bij de camino woon?

Dit weekend weer een ongelofelijk bijzonder weekend gehad met mijn opleiding. De opleiding die ik 2 jaar geleden zelf volgde, na die ingeving op de berg bij roncesvalles, en nu als groepscoach mag begeleiden. Zoveel prachtige momenten gedeeld met die groep vrouwen en die pareltjes individueel. Soms geloof ik niet dat er zoveel moois op mijn pad komt. Maar dat gebeurt wel. En ik slurp het op. En ben er dankbaar voor. Net als voor dat prachtige hangertje dat een van de deelnemers voor me meebracht. Het zal me beschermen, zoals jullie harten altijd doen. Dank!

Ik heb dit jaar mezelf nog beter leren kennen. Stukken van mezelf die ik niet kende, maar bij het ontdekken zo vertrouwd voelen. Alsof je terug komt bij de basis. Van ver voor dit aardse leven. Soms duizelt het me, als mijn hoofd ermee aan de slag wil. Maar van binnen weet ik dat ik goed zit. Dat dit mijn pad is. En dat ik daarbij nog veel mag leren. Het hoeft niet altijd perfect. Of meteen goed. Leergeld is minstens zo belangrijk dan de prijs achteraf. En dat ik het mag delen. Verspreiden over de wereld. Te beginnen in mijn wijk, stad, land. Er is zoveel moois te halen als je jezelf écht durft te zien in de spiegel. Vind het prachtig als ik dat proces mag begeleiden.

En zo ben ik ineens op het vliegveld. Voor de deur afgezet en zelfs nog even vergezeld voor heerlijke en gezellige lunch samen. En nu bezig mijn intentie het universum in te slingeren die ervoor zorgt dat ik veilig en wel in Madrid land en daarom mijn trein 3 kwartier later kan halen. Zodat ik rond 19.30 vanavond in Leon arriveer. Ultreia!!

In het vliegtuig duik ik weer mijn camino-bijbel in die ik, jawel, just in time, gisteren weer gevonden heb. En wat lees ik daar voor moois?

What needs to Change in us to discover what was never lost, only hidden behind some imagined veil?

Nog iets wat ik lees (slik) is dat het deze keer flink klimmen wordt. Kak. Had de platte stukken van vorig jaar nog vers in het geheugen. Totaal niet op bergen voorbereid, want gisteren pas het boekje gevonden. Dus geen moment gedacht dat er nog bergen aan zaten te komen. Dan slaan die slechts 8km oefenen rondom het Máximapark nóg minder ergens op. Ga ik dit kunnen? Naar 1500 meter klimmen? En dan in een dag ook nog terug naar 700m? 1500m is toch wintersporthoogte? Daar heb ik niet echt de juiste spullen voor gepakt.

Zou dit dan de overgave zijn waar ik in mee mag? Geen controle en letterlijk niets weten vooraf. En daar oké mee zijn? Alles laten komen zoals het komt? Niet mijn sterkste kant. Zou wel een mooi leerproces zijn. Sta ik daar, in mijn hardloopbroek met slechts een fleece en outdoorjack. Oké. Ik adem in, adem uit. En wacht af wat komen gaat.

Toen ik vanmorgen nog niet-wetend was, had ik er tenslotte ook totaal geen last van. Dus waarom nu wel gespannen zijn? Voor wat nou als? Voor beren op de weg? Ik laat het los.

Nou ja, ik probeer het. Heel hard. Maar heel goed ben ik er niet in merk ik. Net als een aansluiting missen. Mijn ware aard komt dan boven en die is niet zo leuk. Mijn lijf wordt nog heter dan ie al was na die allergie-uitbraak 2 dagen geleden. Ik zou 3 kwartier hebben. Maar na een vertraging van 10 minuten en 25 minuten taxiën met het vliegtuig, wordt me duidelijk dat het een verloren zaak is. Na wat opwinding – ja toch wel, want dat moet er dan gewoon even uit – uiteindelijk mijn route met ov vervolgd. Gelukkig raak je na een paar jaar camino nog bekend in Madrid. Dus ik ben er zo.

Aangekomen snel ik mij naar de ticket Office want daar heb ik vorig jaar zo gruwelijk lang in de rij gestaan. En nu heb ik nog maar 25 minuten voor de volgende trein komt. Moet een nieuw kaartje kopen, oude niet in te wisselen helaas. Kost wat, maar dan heb je ook wat zullen we maar zeggen. En deze keer écht. Want ik had het aller- allerlaatste plaatsje in de trein. Ik kon de jongen achter de kassa wel zoenen!

Nu dus met een uurtje vertraging richting Leon. Een borrel drinken met Gijs en mijn bedje induiken. En morgen? Morgen begint mijn mooie tocht.

Buen Camino.

Advertenties