Het zit er weer op. Heb vanmorgen de weg weer verlaten. Hoop er volgend jaar weer terug te keren. Leon was te gek. Superleuk centrum en hele goede vibes. Altijd weer lastig om de gele pijlen achter je te laten. Het was mooi deze week. Veel kleurrijke mensen ontmoet. 

Waar te beginnen… Filippo, de Italiaanse Duitser met wie ik zo heerlijk heb gekletst, gegeten en gedronken. En die me de tip gaf in Santiago te zeggen dat ik de Camino om religieuze redenen heb gelopen. Het schijnt dat je dan een mooiere Compostela krijgt dan wanneer je het om spirituele redenen doet. Is me best een leugentje waard. 

De Canadese Joanna, mijn kamer- en tafelgenoot in dat prachtige paradijsje en de laatste dag ook mijn reisgenoot op de Camino zelf. We hebben fijne gesprekken gehad. De tweede die vroeg of ik mijn boek niet zou willen vertalen en als e-book op Amazon moet gooien. Wie weet, Joanna!

Kevin, de schot die me helemaal lekker heeft gemaakt voor een vakantie naar Isle of Skye. Denk niet dat dat plaatje nog uit mijn hoofd gaat. Kevin, die weet dat ie zijn meisje in zuid-Afrika tot zijn vrouw gaat maken. Daar word ik dan toch weer zó blij van. Love is in the air. En de Schot dankzij wie ik wist hoe het werkte in Leon. Namelijk, je gaat naar een bar, bestelt wat te drinken en krijgt er gratis de lekkerste hapjes bij. Zoveel dat je niet meer hoeft te eten. Kijk, daar houdt deze Peregrino van. 

Guiseppe, mijn neefje van mijn nieuwe Italiaanse familie. En waar ik over een maand heerlijk pizza ga eten met de jongens, in Scheveningen. Na een warme knuffel vanmorgen, want ja, in Leon kwam bijna iedereen weer samen, zeiden we tot ziens. 

En dan mijn lieve Celina. Een dapper en sterk meisje op zoek naar vele antwoorden. Waar ik gisteren een girls night out mee heb gehad in deze heerlijke stad en vanmorgen mee een top ontbijtje heb genuttigd. Ik heb haar mijn shampoo en douchecel gegeven en mijn slaapzak. Het arme kind had geen slaapzak mee. En in de albergue waren geen dekens. Nu was het snikheet vannacht omdat een paar onverlaten de kachel op 40 hadden gezet, maar ik kon haar niet verder laten lopen zonder slaapzak. Ze vloog me ongeveer om mijn nek. Wat een lieverd. Ik hoop dat ze haar antwoorden vindt. En dat we nog eens een kopje koffie zullen drinken samen in Amsterdam. Of Genua. 

Wat een rijkdom weer deze ontmoetingen. Ook de anderen die ik niet genoemd heb. Mijn rugzak raakt voller en voller met herinneringen. En voelt lichter en lichter. 

Het was mooi lieve mensen. Het was me weer een eer. Adios. 

Buen Camino. 

Advertenties