Mocht je ooit de Camino gaan lopen en in het stadje van de ezels (Manzilla de los Mulos) uitkomen, blijf dan in de eerste albergue, die met de mooie tuin, slapen. De municipal Albergue is op zich prima, maar schmutzig. Op zich schattig met een binnenplaatsje, maar het is allemaal een beetje krakkemikkig. Ik besluit vroeg met dikke lagen kleding in mijn dubbele slaapzak te stappen om een nachtje door te halen. 
Niet gelukt, uiteraard, maar door de dikke kleren kon ik ’s ochtends meteen op pad. In het donker langs de weg. De schrijver van mijn uberfijne boekje (John brierley) had geadviseerd de bus te nemen. Deze tocht naar Leon zou ongeveer de hel zijn. Met Burgos nog vers in de herinnering, maak ik mijn borst nat. Het valt mee met de drukte van auto’s, dus ik ben blij dat ik vroeg ben vertrokken. Na een uur kom ik langs een heerlijk warm ontbijttentje en besluit neer te strijken. Nog nix gegeten, dus even wat energie opdoen met een desayundo Peregrino. Smullen, met verse jus deze keer. Aan de prijs merk je wel dat je richting stad gaat. 4,80 tov 3 euro. Maar goed, voor NL begrippen nog niet veel. 


Als ik me weer klaarmaak om te vertrekken, komt net de Canadese dame waar ik twee dagen terug de kamer mee deelde om te hoek lopen. Gezellig! We lopen samen verder en strijken een uurtje later neer voor een kopje thee in een van de vele mini-dorpjes, zoals we de laatste dagen zoveel hebben gezien. Schoenen uit. Ohhhhhh, wat voelt dat lekker. Met deze nieuwe schoenen zijn de luchtsessies voor mijn voeten strikt noodzakelijk. Zó lekker! Met mijn oude schoenen nooit last van gehad, maar deze bergbonken werken blijkbaar anders. Of mijn voeten. 


Als we weer op pad gaan, voegt de Fransman van gisteravond zich bij ons. Ik heb met hem en celina, het meisje van mijn Italiaanse familie avond, gegeten. Toen al vond ik de man niet geheel fris overkomen, maar gaf hem het voordeel van de twijfel. Naar het gebrek aan tanden in zijn mond, heb ik maar niet gekeken. Vandaag ontdek ik dat hij ronduit stinkt. We maken nog een beschaafd praatje, maar omdat ons Frans toch niet jevanhet is, blijven we tegen elkaar toch Engels praten. Ik vraag hem nog naar celina, die ik vanmorgen heb geadviseerd alleen verder te lopen. Ze had wat zaken te overdenken, maar was continu in het gezelschap van Italiaanse jongens. Toen ze die eenmaal vooruitgesneld was, kwam deze Fransman op de proppen. Het leeftijdsverschil zal zeker 50 jaar zijn, maar celina is te netjes om te zeggen dat ze liever alleen wil lopen. Ze blijkt hem na het gezamenlijke ontbijt gepeerd te zijn. Ik gniffel, en ben trots op mijn Italiaanse vriendinnetje. Wanneer we een kodakmomentje tegenkomen, ruiken we onze kans schoon en laten de man alleen verder gaan. Bon Chemin!


We zijn blij dat we weer omringd zijn met fris en fruitige luchten. Dan zien we hem ineens op een heuvel stil staan. ‘Oh, no, What is he doing?’ Hoor ik zachtjes naast me. We waren zo blij. Maar hij bleek slechts een pauze te houden waar wij heel snel doorliepen samen. We zien Leon liggen vanaf boven op de heuvel en gooien het op ons enthousiasme de stad te zien. Eenmaal in de voorsteden, kiezen we om even vijf minuutjes de voeten te relaxen. Haalt ie ons weer in. Bonjour, mes dames! Oh boy. Ik kan gewoon niet níet naar zijn tandeloze gebit kijken. Niet smakelijk. Wij klooien wat met onze rugzakken en regenjassen, want er is wat regen voorspelt. Gelukkig duurt het hem te lang en hij loopt verder. Wij besluiten voor de zekerheid nog even te wachten voor we verder lopen. 

Met regen lopen we de stad in, maar het deert niet. We zijn er. Heb deze hele week precies kunnen lopen wat ik had gehoopt. Mijn lijf voelt topfit, benen geen centje pijn, heupen doen het geweldig deze week. Voor het eerst volgens mij. Natuurlijk, die voeten verpesten elke dag wel een paar momenten, maar dat lijkt erbij te horen. En, zonder blaren, dus ben trots op ze. De Canadese en ik nemen afscheid bij de albergue. Ik slaap bij de nonnetjes (echte benedictijnse) en zij gaat voor een hostel (luxe herberg). We hopen elkaar vanavond nog te zien, maar laten dat over aan het lot. Wel wil ze het adres van mijn blog. Altijd leuk. 

‘S middags krijg ik de brainwave van de week en ga alvast naar het station om mijn kaartje voor morgen te halen. En maar goed ook. Alle middagtreinen naar Madrid waren vol. Alleen in de ochtend nog plaats. Dus… ik dank mijn intuïtie en ga de stad in. De kathedraal is prachtig. Zelden zulke mooie glas in lood ramen gezien. En zo veel. En zo gedetailleerd. Geweldig. Er is geen mis helaas vanavond, dus ik ben blij dat ik vanmiddag al bij de nonnetjes ben geweest. Met hun lieve en zuivere gezang. Geen bal van verstaan, behalve señor, maar het was mooi. En kort. 


En de nonnetjes hebben regendouches, kwam ik achter. Wooo. Sorry nonnetjes, volgens mij heb ik wel 20 minuten staan douchen, maar oh wat was het lekker. Helemaal schoon en fris en warm. Ooohhhh. 

Advertenties