Bijzondere mensen weer ontmoet vandaag. Waren het eerder vooral Italianen die ik tegenkwam, nu zijn het vooral Engelstaligen. Maar dan wel uit nieuw zeeland, Ierland, Amerika en Canada. En… Nederland. Twee jonge gozers waar er eentje vanuit Amsterdam is vertrokken. Respecto!!! Leuke jongens, maar doen zo’n 36 tot 46 km per dag dus weet vrij zeker dat dit de enige dag is dat ik ze zal zien. 😉

Over de kamelen. Geen echte natuurlijk. Maar een groepje hobbelende Italianen die de bijnaam van Filippo hebben gekregen. Waarom? Omdat ze je meerdere keren per dag voorbij hobbelen als een ware kudde, ze zijn met 8. 9 als je de Braziliaan erbij rekent die altijd probeert bij te houden. Allemaal tussen 18 en 25 schat ik. Als er een gaat plassen, gaan ze allemaal. Als iemand wil pauzeren, stoppen ze met z’n allen. Ze laten elkaar voor geen moment alleen. Heel hecht, maar daardoor ook bijzonder weinig ruimte voor het individu. En voor de Camino kenden ze elkaar niet eens. Grappig fenomeen. Ik heb ze na gistermiddag niet meer gezien, dus waarschijnlijk zijn ze me vooruit gegaloppeerd.  

Dan de Amerikanen. Niet mijn favoriete pelgrims zoals je eerder al hebt kunnen lezen. Vandaag dacht ik weer zon groep bagage vooruitsturende en albergue vooruitboekende usa’ers te ontmoeten. Maar het bleek toch anders. Beter. Leuker. Op het gemak van het bussen en bagage vooruitsturen na. Maar daarover hoor je me niet meer, sinds mijn liftje van vanmiddag. 

En eerlijk gezegd wordt de tocht naar Leon zelfs in de boekjes aangeraden om met de bus te gaan omdat het zo langs langs de snelweg lopen is. En nu vind ik ook nog uit dat het overmorgen regent. Hmmm. Principes. Of geen principes. Wanneer dienen ze je. En wanneer ben je gewoon koppig en eigenwijs. We gaan het beleven. 

Maar goed. Met deze groep mocht ik gisteren het menu peregrinos genieten en ze kwamen uit alle windstreken en niet alleen uit Amerika. Een dame in het bijzonder viel me op. En niet zozeer in positieve zin. Oh, Sylvia, heb gisteren veel aan je moeten denken. Ik weet dat triggers je iets te vertellen hebben, maar ik zit bij haar nog enkel in de irritatie-stand. Ze is hier met haar hond. En dat mag iedereen weten. Meerdere keren het liefst. Ze is vanuit Duitsland komen lopen. En ook dat mag iedereen weten. De hele tijd. Bij alles wat wordt besproken. En hoe moeilijk het wel niet is om een slaapplaats te vinden met de hond. Hoe vaak ze wel niet haar tentje heeft moeten opzetten. Of op wat voor slaapplekken ze is geëindigd, omdat ze de hond niet alleen wilde laten. Het zou een leuk verhaal kunnen zijn om naar te luisteren. Maar niet op die wijze. Ze vraagt, nee eist, een aandacht die ze zonder dat ze doen ook echt wel zou krijgen. Maar door dat eisen, ga ik eeeder in de ontwijk-stand dan in mijn interresse-modus. Voor iemand die al drie maanden onderweg is, komt ze me behoorlijk nerveus en vol onvrede over. Terwijl alle anderen die ik ontmoet een diepere laag in zichzelf hebben aangeboord en rust hebben gevonden in her volgen van de dag en de route, stuitert zij nog volledig in een slachtofferrol die haar niet past. Ik moet denken aan Arjen Lubach, gek eigenlijk want ik ben geen fan. Maar hij zou zo’n lange tirade over dit figuur aan kunnen gaan. Ik zie het helemaal voor me. 

De Amerikanen, toch twee echte aan tafe, smullen natuurlijk van dit verhaal en dwepen met haar mee. Hoe zielig dat ze nooit met de hond in de bus mag. Ach, nee, moest ze echt in het washok slapen? Ik ben benieuwd hoe ze zouden reageren als ze ergens kwamen waar honden wél op de slaapzaal zouden worden toegelaten. Want de enige die druk in de weer zijn met bug-repellanr zijn tot nu toe de Amerikanen geweest op de route. 

Oké. Vandaag een nieuwe dag. Misschien toch maar eens proberen te ontdekken wat het Duitse hondenmeisje me te leren heeft. Luisteren naar de diepere boodschap die er achter haar irritante toneelspel zit. Of gewoon heel vroeg vertrekken, zodat ik haar niet meer tegen kom😉

Advertenties