Ik heb gisteren dus een tak gevonden. Zomaar, aan het begin van de Via Romana lag hij daar, midden op het pad. Precies mijn maat. Dus ik heb hem opgepakt. En een paar minuten later ook wat prachtig blauw landbouwtouw en dat er zo mooi omheen gewikkeld. Ik was helemaal in mijn nopjes. Stokken thuis gelaten en toch met een stok lopen. Top! 

Het eerste geluk kwam al met de traktor die precies op het goede moment een lift aanbood. Toen de heerlijke luxe albergue. Wat was het heerlijk. Frisse, krakende lakens, zelfs je handdoek kon in de tas blijven. Alleen mijn pyjama maar uit hoeven pakken. En dan het avondeten! Ik heb nog nooit zo’n lekkere en malse lamsstoof op als deze. Echt smikkelen tot op het bot. Vooraf al wat meloen met jummie-ham. En ijsje toe. Tientje. Bizar dat het kan. Alleen het voorafje zou al meer waard zijn. Om niet te spreken van de flessen wijn die – gratis – bij het menu geserveerd worden. Dus mocht je de Camino gaan lopen? Kies de Via Romana en verblijf in Herman-stad in Via Trejere. Wat een paradijsje. 


Vroeg op pad weer vanmorgen na een heerlijke nacht. Moest even wennen dat er geen snurkende en rochelende geluiden waren, maar daarna in diepe coma-slaap verzonken. Na het lekkere ontbijt de deur uit en een uurtje door het donker stampen. Vier uur totaal zonder enig dorpje in de omgeving. (Nein, zie de Duitse gisteren, het is niet bijna 20km, het is 17,8. Joe!) De eerste twee uur gingen als een jekko. En voor ik er erg in heb, ben ik al halverwege (he, das een mooie titel van een boek?!). Tenminste, dat dacht ik. Door mijn stok ben ik als een hazewindhond aan deze etappe begonnen. Fijn natuurlijk, maar je betaalt er later wel de prijs voor, heb ik ontdekt. 


Het punt waar ik, volgens het kaartje en de tijd, allang had moeten zijn, kwam maar niet in beeld. Over op mijn pauze-wanneer-ik-wil modus. Even zitten langs de weg. Kwartier later even zitten en noten eten. Inmiddels ingehaald door drie van mijn tafelgenoten van gisteren. Nog weer door, maar mijn voeten lijken wel van crepepapier. Ik voel alles en alles. Even vraag ik me af of ik meer moet voelen. Alles toelaten. Alles mag er zijn, zoals Hesther ons zo vaak verteld heeft. Dus ik roep tegen de lucht: oké breng alles dan maar in nu. Laat alles er maar zijn, laat me alles maar voelen. Het leuke en de shit. Nu is de tijd. Maar er gebeurt nix. Grrrrrr… 

Vier uur over keien, steentjes, brokkels en grint. En ik ging nog wel zo snel. Mijn tempo ligt nu tegen de 3km per uur schat ik in. Een slak, dat ben ik. De route in mijn hoofd heb ik inmiddels gedelete. Er is vandaag niet veel van waar. Of afstand en tijd maken er een potje van in mijn hoofd. Oh, kijk daar. Eindelijk een echt plekje waar ik even kan zitten. Ik klim naar boven en plof neer. Niet veel later komt een Schot (inclusief kilt) ook aan tafel zitten. Hij heeft het ook. Maar gisteren wel 40 gedaan ipv mijn 26. Maar toch, ik voel me wat minder slecht. 

We lopen samen verder. Dat, zijn fijne geklets, en mijn Voetmassage van zoëven, doen wonderen. We lopen heerlijk kwebbelend de laatste 3km tot het lunchplekje. En wat een te gek plekje was dat? Iemand The Way gezien? Nou, in deze bar werkt de broer van El Ramone. Wat een figuur. Superlief maar compleet koekwaus. Hij bereidt een heerlijk maaltje voor ons en knalt ondertussen wat schotse, Ierse en Britse muziek over de speakers. Te gek. Elvis Bar heet het. En de muren, binnen en buiten, zijn helemaal vol gekalkt met boodschappen van pelgrims. Ook de bar moet eraan geloven. Overal tekst. Te gek. 


De lunch is verser dan vers en overheerlijk. Ik besluit met de Schot, Kevin, mee te doen en een biertje te nemen. Maar dan een kleine. We lopen samen weer verder en zijn na het lekkere eten en een half uur zonder schoenen beide andere mensen geworden. Het loopt en kletst heerlijk. In no time zijn we bij het dorpje waar vandaag mijn eindpunt is en we duiken een mooie tuin in voor een flinke pint. Hij heeft vrienden in Leon die hem zo komen oppikken voor een goed avondje stappen. Na 2 pints is het tijd om richting albergue te gaan. We nemen afscheid. Maar niet voordat hij me zijn adres heeft gegeven van zijn bed & breakfast in Isle of Sky. Nu stond dat al op mijn lijstje, maar na het horen van alle Harry Potter features die daar zijn, weet ik zeker dat we er snel naartoe gaan. Dus Nor…


En nu, einde dag, zit ik met mijn kont in de stralende zon, in mijn geliefde Spanje met een biertje in mijn hand, een fontein aan mijn rechterhand en leuke restaurantjes overal om me heen. Wie kan mij vandaag nog wat maken? 

Buen Camino! 

Advertenties