De afgelopen 4 uur heb ik over een meer dan duizend jaar oude weg gelopen, Via Romana. En waar ik, bij het lezen ervan, een heerlijk romantisch beeld kreeg, is het het ergste stuk dat ik tot nu toe gelopen heb. Wat is dat toch met mij? Zodra ik Romeinen hoor, of Tempeliers, of iets van vroeger, gaan alle knoppen op ‘Romantiek met hoofdletter R’. Echt, ik heb té veel The Bold & The Beautiful gekeken vroeger. Man. 17km kaarsrecht vooruit. Geen bochtje, geen heuvel, alles plat, recht vooruit. Mentaal dodend, zelfs met de prachtige zonsopkomst.

Een uitgelezen kans een aantal dingen eens goed te overdenken. Al moet ik regelmatig mijn hoofd een halt toeroepen. Zo, daar, midden in het nix, komen er wel duizend scenario’s voorbij. God, wat ben ik blij dat ik inmiddels heb geleerd die gedachten te bedwingen. Geen verhalen maken over wat als en misschien dat. Vragen stellen. Aan mezelf. Of het universum. Geef het beestje een naam. En voelen wat er binnenkomt. 

Toch houden al die hersenspinsels me niet weg van de pijn onder mijn voeten. Elke 20 minuten lijkt het even niet meer uit te houden. En dan zijn 4 uren met weinig afleiding best lang. Op het laatst (hoop ik tenminste) weet ik niet meer hoe ik het moet doen. Bedenk me ineens dat ik mijn oortjes bij me heb dus gooi mapje Camino aan. Die stopt na een nummer. Oké. Blijkbaar niet de muziek voor nu. Ongelofelijk mooi, dan. Coldplay: “Nobody said it was easy…” Joe! Bij de pauze na het lange lange stuk, doe ik mijn schoenen uit. Vanmorgen in het donker mijn sokken blijkbaar verkeerd om aan gedaan. Zou dat het geweest zijn? Zou dat zoveel uit kunnen maken? Ik wissel ze snel om en ga voor mijn favoriete lunch. Tortilla en een bakkie thee. Het stokbrood laat ik liggen, deze keer. 

Ik heb mezelf een uur gegeven om mijn voeten goed te laten rusten. Het is nog 9km naar de herberg en dat voelt als best veel na de trip vanmorgen. Maar als het goed is, krijg ik daar een homecooked meal, dus ik ga ervoor. 

Al met al valt het tot nu toe vandaag niet mee. En ik ging nog wel gezegend op pad. Letterlijk. Gisteren bij de pelgrimsmis een persoonlijke zegen ontvangen van meneer pastoor. Samen met Cezar uit Mallorca en een Italiaanse Duitser die in Spanje heeft gewoond, waarvan ik de naam vergeten ben. We hebben samen gekookt en gegeten. Heel gezellig. En dat bij de nonnetjes. 

De rest van de tocht valt niet mee. Maar het gaat beter dan vanochtend. Dus toch die sokken? 


Ik besluit gewoon veel pauze te nemen. Op momenten dat het echt niet meer goed voelt. Even kort de pootjes omhoog en dan weer door. Dat werkt eigenlijk heel prima. Minder druk om het volgens het boekje te doen. Er is geen boekje die je kan beschrijven hoe jij dit het beste voor jouw lijf kunt doen. Ik doe het zoals ik denk dat het past. En zo kwam ik na een kleine acht uur later aan bij een kleine oase in een dorpje met 60 inwoners. Eerste biertje zit er in. En many more to come…

Buen Camino. 

Advertenties