Op naar Schiphol. Niet voor ontbijt dit keer, maar mijn eigen vlucht. Gelukkig heb ik een man die zich keurig aan de regels houdt. Zodat hij me keurig op tijd afleverde bij het vliegveld. En niet, zoals ik had bedacht, een half uurtje van tevoren. Afscheid met een snik. Blijft gek om al je liefdes achter te laten, hoe fijn het ook is tijd met jezelf te hebben. 

Druk! Druk!! Ruim drie kwartier voordat ik door de security was. En, muts die ik ben, ik was vergeten mijn handen-wassen-zonder-water-en-zeep-onderweg-flesje in het zakje met vloeistoffen te doen, dus mijn tas moest binnenstebuiten gekeerd. Note to self: volgende keer ALLE vloeistof bij elkaar, dat scheelt weer tien minuten. Eenmaal door de douane kon ik meteen door naar de gate, want uiteraard had ik weer het genoegen ergens bij 79 te boarden. Eerste km’s in de benen, zullen we maar zeggen. 

Tijdens de vlucht, met mijn favoriete KLM, doezel ik weg en merk dat mijn oude Camino-vrienden een voor een langs komen. Laurence en Maxime, Mattias, Barb en Mary. Heerlijke schatten om om me heen te hebben. Benieuwd wie ik dit keer ga ontmoeten. Het zal wel rustig zijn. Beetje zoals de eerste keer, gezien de tijd. Al ben ik nu wat verder en route, dus de in-een-keer-lopers zullen dan in september gestart zijn. We landen bijna. Dan even uitzoeken hoe ik mezelf in Fromista ga krijgen vandaag. Het gaat beginnen. 

Met een minder romantisch deel helaas. Metro. Overstappen. Andere metro. In de rij. De lange rij. Wat wel grappig is in die Efteling-rij is dat ik een van de langste mensen ben. De Spanjaarden overtreffen ons dan wel in kledingstijl (allemaal keurig gekleed. Niet overdreven netjes, maar echt gekleed. Geen kapotte spijkerbroeken of afgetrapte gympies. Zelf de sportkleding is keurig), maar in lengte blijven ze behoorlijke onderdeurtjes. Als ik al over de hoofden van de mensen voor me kan kijken?! Ben ik niet gewend met al die lange mannen om me heen. Ik zou hier eens naar een concert moeten gaan. Kan ik het ook eens allemaal zien, zonder mijn nek te verrekken. 

En dan wachten. Wachten. 4 uur voor mijn trein gaat. Dus maar even van de nood een deugd maken en flits bezoek aan de stad brengen. Is er hier eigenlijk een hop on-hop off bus? 

Nee dus. Dan met de metro terug naar de stad. Heerlijk, Spaanse vibes proeven. Ik check tripadvisor voor een goed lunch tentje. Geniaal, ontdekt via mijn lieve vriendinnetje S. die ons daarmee de leukste plekjes van Praag heeft laten zien. Ik kom uit bij Paperboy, een goed lunchtentje als je de reviews mag geloven. Om de hoek van de metro, dus ik loop die kant op. En loop en loop, tot ik het idee heb dat ik echt te ver ben. Weer kijken. Weer terug. Raar! Nummer 10. Ik sta ervoor. Recht met mijn neus. Maar waar ik ook kijk, in het hele blok 10, geen paperboy te ontdekken. Dan maar naar dat leuke tentje dat ik net voorbij liep voor een originele tortilla. Yum!

Net als andere keren moet ik echt even schakelen. Ik begin steeds in het Engels. Krijg dat in rap Spaans antwoord. En… ga over op het Frans. Huh? Why? En als ik er dan al aan denk dat ze hier geen Frans spreken, komt er Duits uit. Danke. Echt, er is talen-kortsluiting in mijn hoofd. Merci. Gracias. 

Ook weer wennen de chloorsmaak in het water. Maar tot nu toe ben ik er nog nooit ziek van geworden. Dus even doorbijten, morgen proef je er nix meer van. 

Tenslotte nog hulde. Aan de Renfe, de Spaanse NS. Die met heerlijke hogesnelheidstreinen het land doorkruist. En je zo in een wip, en heel relaxed, naar je bestemming brengt. Een heel eind in de richting in ieder geval. Het laatste ukkiepukkie stukje zit ik in een boemeltrein die werkelijk vooruit kruipt. Maar…: 13 uur nadat ik uit mijn bed sprong, wandel ik Fromista binnen. Eerlijk gezegd: met tranen in mijn ogen. Ik ben weer thuis. 

Buen Camino! 


My first sign!


Mijn paspoort

Advertenties