En bijna enige… slechts vier keer ben ik dit maal de deur uit gegaan om me voor te bereiden op mijn tocht die maandag weer begint. Maar het was een topper. 

Al bij de eerste stappen door het park, struikel ik bijna over twee prachtige veren. En daar hou ik van. 


Ik krijg er meteen zin in. En loop weer verder mijn oude padje op richting Santpoort. De omgeving hier is echt te gek. Reuzen van bomen doen me denken aan het Brabantse land. Een stukje aangeplante natuur die je in de stad niet echt veel tegenkomt. Ik ga van Santpoort-Zuid naar Noord, stukje richting Driehuis, terug naar Velserbroek en door naar Spaarndam. Daar is zo’n fijn koffieplekje, waar je precies op het goede moment, even de beentjes kunt rusten en opwarmen met een kopje thee. 

Helaas. Na 2,5 uur hobbelen was dit topplekje hartstikke dicht. Langs Fort Zuid dan maar. Dicht. Dorst. Dorst. Honger. Ook. Grrrr. 

Ah, twee nieuwe veertjes! De andere zijn met de harde wind allang gevlogen. Harde wind in de rug blaast me langzaam terug naar Haarlem. Maar ik doe het niet zo goed, zonder een beetje brandstof. Gelukkig zijn mijn nieuwe schoenen koning. Die brengen mijn voetjes stap voor stap en zonder pijntjes of moeite terug naar het honk. 


Veel beter had deze laatste training niet kunnen gaan. Op het theemomentje na dan. Maar dat zal in Spanje anders gaan. Daar ben ik nog nooit, zelden, teleurgesteld op momenten dat ik behoefte had aan versnaperingen. En ik vertrouw erop dat ook nu deze mooie plekjes zich weer gaan laten zien. 

Heel benieuwd hoe het zal zijn. Twee jaar geleden alweer dat ik er voor het laatst was. Sjemig. Weer even een weekje me, myself and I. Heb er zin in!!

Buen Camino!

Advertenties