Dat voelt raar. Heb zojuist mijn ruim 70 blogs offline gezet. Heel gek, wat dat is juist de verzameling die ik zo graag met jullie heb gedeeld. Maar geloof me, het is voor een goed doel. 

Over twee weken komt mijn boek uit: Halverwege. En daarin staan al die blogs en verhalen en ervaringen beschreven. Vandaar dat ze hier nu even weg zijn. 

Het was altijd een grote droom. Niet gek ook voor een tekstschrijver. Een eigen boek maken. Hoe gaaf zou dat zijn? Mijn ouders waren na drie blogs al overtuigd. De ruim 6.000 views gaven me wat vertrouwen dat het soms toch leuk moet zijn geweest voor lezers. Waarom zouden ze anders zo vaak terugkomen. 

Maar pas dit jaar, nu ik langzaam durf te ontdekken wie ik ben, en nipt voor mijn 40e verjaardag, heb ik de stap gewaagd en ben ik het gewoon gaan doen. Een boek. Niet gedacht dat het zo snel zou gaan. Maar dat past ook wel weer bij me. Want geduld, daar ben ik niet rijk mee bedeeld. 

Nu alles zo langzaam naar het hoogtepunt loopt, op boekuitgeefgebied, nemen ook de bibbers weer toe. Zouden mensen het wel gaan kopen? Wie ben ik om een boek te maken over mijn eigen ervaringen. Gelukkig herken ik er inmiddels mijn oude overtuigingen in en kan ik er ook wel heel erg naar uitkijken dat ik een droom ga waarmaken. Er is straks een gedrukt boek waar mijn naam op staat. Ik ben te Googlen op bol.com. Ik voel grote opwinding als ik daar aan denk. 

Het boek heet Halverwege. Precies waar ik nu ben. En ik hoop dit najaar aan de tweede helft te beginnen. Nu ik het manuscript, want zo heet de verzameling blogs ineens 😄, een paar keer heb doorgelezen, kan ik niet wachten om weer naar Spanje te gaan. De weg. De geur. De mensen. Het grote nix. Hoogste tijd. 

En meteen daarbij komen de vragen. Hoe lang zal ik gaan? Zou ik niet in één keer door kunnen lopen? Kan ik het wel maken? Het stelt me enigszins gerust dat je zelfs dicht bij jezelf dit soort vragen tegen blijft komen. Ik ben dus toch mezelf gebleven. Ook al is alles anders. En met name mijn perspectief. Zoveel meer rust. Zoveel meer berusting. Wat ik vroeger zag als opgeven, voelt nu juist als meebewegen met de stroom ipv er keihard tegenin te zwemmen. 

Ik ben zó benieuwd hoe het nu zal zijn op de Camino. Het avontuur heeft me al zover gebracht. Wat zou hij voor de tweede helft in petto hebben. Ik heb werkelijk geen idee. Maar ik sta te popelen dat te gaan ontdekken. En dan hou ik jullie natuurlijk weer op de hoogte. 

Tot die tijd: buen Camino. En niet vergeten mijn boek straks even open te slaan. 

Advertenties