Over een paar weken begin ik met een opleiding bij Dreamchild. Spannend, weer de schoolbanken in. Ook heel benieuwd naar mijn ‘klasgenoten’.
Er zit een mail in mijn inbox en meteen weet ik weer waarom ik deze opleiding wil doen en waarom die zo goed bij me past.

Het verhaal dat ik lees, ontroert me. Het raakt me. Ik herken het. Zo mooi. Ik wil het graag met jullie delen. Benieuwd wat jullie ervan vinden.

De boom die maar niet groeide
8 januari 2015

Lea was een meisje van 10 jaar, die heel erg geloofde in het goede in de mensen om haar heen. Ze groeide op in een gezin met broertjes en zusjes, een vader en een moeder. Vanaf vlak na haar geboorte merkte ze al haar gevoeligheid op wanneer er in het gezin dingen anders liepen en er ook van haar verwacht werd om dingen te doen die ze niet echt begreep, maar wel voelde dat dit nodig was. Zo voorvoelde ze de angsten en de onmacht bij haar moeder in de dagelijkse zorg voor het gezin, ervaarde ze het verdriet en de zorgen van haar vader hierbij en voelde dat ze haar broertjes en zusjes in bescherming wilde nemen.
Haar eigen angsten en onzekerheden moesten maar even wijken.

Dit maakte dat ze vaak letterlijk door het leven ging met haar voeten net een stukje van de grond; alsof het dan minder erg was wat zij zelf voelde en ze zich beter kon concentreren op de lieve mensen om haar heen die haar zo nodig hadden,zo had ze ook beter overzicht.. Zo leerde ze zichzelf om makkelijker door het leven te stappen, je hoefde dan immers niet iedere keer je voeten op de grond te zetten en vervolgens weer op te tillen….. Ze leek wel een beetje op een boom die weinig tot geen wortels heeft, heen en weer werd gezwiept door de wind, maar net niet omviel.

Lea kon op deze manier, zo goed als een kind dat maar kan, er voor haar vader, haar moeder en haar broers en zusjes zijn. Als ze hun een moment van geluk kon bezorgen was zij ook even gelukkig. De gelukkige en blije momenten die wilde ze zich vooral herinneren. Dat schreef ze ook op in haar dagboek; wat ze op school beleefde, wat ze met haar vriendinnetjes deed en de spelletjes die ze samen met haar broers en zusjes deed.

Lea was graag buiten, ze genoot van de frisheid en de ruimte, maar ze merkte ook dat als ze op het strand was het zand niet echt kon voelen tussen haar tenen. Als ze in het bos was niet de sensatie voelde van takjes en steentjes onder je voeten. En als ze in bed lag haar lichaam niet helemaal kon laten rusten op het matras. Stel je voor dat je je daaraan overgaf………..Nee, dan was het beter dat ze net er boven bleef ‘zweven’, genoeg om alert te blijven.

Ze zag bij andere kinderen dat dit anders was; zij de grond en de aarde beleefden; zich koesterden aan het warme zand en Au! riepen van de sensatie van takjes en steentjes onder hun voeten. Zij konden zich ook gemakkelijker overgeven aan hun fantasieën en dromen…..

Op een dag ging ze alleen naar het bos niet ver van hun huis. Ze zag grote dikke stevige bomen met oneindig lange wortels; ze klom er graag in en leunde er tegen als ze uit wilde rusten; het voelde dik en stevig. Maar nu zag ze ook de bomen die er tussen stonden; ze waren dun en iel; je zag enkele wortels zitten wanneer de wind ze heen en weer zwiepte en je telkens aan het twijfelen bracht of de boom dit wel zou gaan redden. Het leek wel of deze dunne bomen steeds maar hoger en hoger wilde reiken om zo ook een glimp van het zonlicht op te vangen om zich aan te koesteren. En dat dit ten koste ging van hun wortels waar dan steeds aan getrokken werd en er zo ook voor zorgde dat er geen nieuwe wortels konden ontstaan.

Ze zag toen pas de oude vrouw zitten op een stam van een omgevallen boom. Ze had haar wel eens eerder gezien, maar toen was ze altijd een beetje bang geweest en had ze snel een andere weg genomen. Nu was Lea echter nieuwsgierig wie het was en waarom ze vaak in het bos kwam. Ze zag dat de vrouw bezig was; ze was een riem aan het maken van buigzame takken die ze ineen vlocht. Lea ging naast haar zitten, samen zwegen zij lange tijd. Lea voelde zich vertrouwd bij deze oude vrouw, die niets van haar verlangde en haar liet zijn wie ze was.

Toen de riem van buigzame takken klaar was legde de oude vrouw deze in de schoot van Lea zodat Lea kon voelen hoe stevig deze was en hoe zwaar ook. De vrouw vertelde haar dat ze deze riemen maakte voor de bomen waarvan de wortels niet sterk waren en telkens dreigden om te vallen wanneer de wind blies. Vervolgens haalde ze van onder haar schort 3 grote stukken schors; ze had er een soort buidels van gemaakt die later aan de riem zouden worden gehangen. Lea werd nu toch wel heel nieuwsgierig en wilde weten wat er dan in de buidels van schors opgeborgen werd en hoe dit de bomen zou helpen om dieper te wortelen en sterker te worden. De oude vrouw die ook een hele wijze vrouw bleek te zijn vertelde Lea dat ze de buidels vulde met zuiver water waaraan ze telkens een woord toevoegde als ze ze vol schonk.

De eerste buidel kreeg zuiver water waaraan het woord Verbinding was toegevoegd.

De bomen hadden het afgeleerd om zich werkelijk te verbinden met de wereld om hen heen. Ze moesten steeds maar hoger reiken om zich met zonlicht te voeden en bleven iel en dun. Intussen werd hun voeding uit de grond door de grote bomen om hen heen weggehaald. Dit maakte dat de andere bomen verder konden groeien, maar zijzelf klein bleven.
Ze hadden niet geleerd dat verbinden allereerst met jezelf plaats vindt en dat je mag houden van jezelf, dat je de moeite waard bent en mag vragen wat je nodig hebt om eerst zelf stevig en groot te worden, zodat kinderen er later in kunnen klimmen en mensen er tegen aan kunnen leunen om uit te rusten.

De tweede buidel kreeg zuiver water waaraan de woorden Veiligheid en Vertrouwen waren toegevoegd.

De iele bomen zouden zich veilig moeten voelen in de beschutting van de grote dikke bomen om hen heen. Echter niets was minder waar; zij durfden daar niet op te vertrouwen en lieten zich verleiden om zo snel mogelijk om hoog te groeien om zo zelf toch wat zonlicht op te vangen. Ze hadden niet door dat ze daarmee juist hun eigen veiligheid uit het oog verloren…
Door nu te leren niet meer zo naar anderen op te kijken en je niet meer te laten verleiden zullen de bomen veel dichter bij zichzelf blijven. Hun eigen kwaliteiten/vaardigheden leren ontdekken, ervaren dat ze de dingen op hun eigen manier mogen en kunnen doen.
Door goed voor jezelf te zorgen en je te laten zien in wat je kunt en in wat je nog nodig hebt zullen anderen jou ook werkelijk gaan zien en rekening met je willen houden.

Deze twee buidels van schors hing de oude en wijze vrouw aan de riem. De vrouw vroeg Lea haar te helpen om deze riem om een iele boom te doen die achter hen stond. De riem was zo zwaar dat ze deze met zijn tweeën moesten tillen en om de boom heen slaan. Het kostte Lea veel inspanning maar het lukte met hulp van de vrouw. Lea zag de derde schors-buidel nog voor de omgevallen boomstam liggen en vroeg de oude wijze vrouw waarom deze nog niet gevuld was en aan de riem werd gehangen. De oude wijze vrouw zei dat deze buidel pas later zou worden toegevoegd wanneer de eerste twee buidels hun werk hadden kunnen doen; het water was opgenomen in de bast en de schors-buidels zichtbaar vergroeid waren met de boom. Ze vroeg Lea geduld te hebben…………………

De tijd verstreek. Lea werd ouder, maar ze was de oude wijze vrouw en haar verhaal niet vergeten. Dikwijls kwam ze in het bos bij de boom en zag dat de schors-buidels steeds meer onzichtbaar werden en vergroeiden met de stam. Ze zag ook dat de stam dikker werd en de boom dieper wortelde en niet meer zo heen en weer werd gezwiept wanneer het waaide……

Toen ze weer eens bij de boom kwam kijken zag ze direct de oude wijze vrouw weer op de omgevallen boomstam zitten met de derde buidel in haar hand.

Nu vulde de vrouw ook de derde buidel met zuiver water waaraan ze de woorden Met een open hart toevoegde.

Lea begreep die woorden niet en vroeg wat het betekende….De oude wijze vrouw legde haar uit dat de boom veel alleen had moeten doorstaan. Daardoor was hij zo kwetsbaar en wantrouwend geweest waardoor hij het al nooit durfde om zijn hart te laten spreken, bang als hij toen altijd al was om dan juist te zullen omvallen. Nu de boom het water van Verbinding, Veiligheid en Vertrouwen heeft opgenomen en vandaaruit ook op zichzelf en anderen heeft leren vertrouwen staat hij letterlijk steviger in de aarde.
Nu heeft hij ook de ruimte om zijn hart te laten spreken en zijn verhaal te mogen doen en in zichzelf en in de ander te gaan geloven.

Samen hingen ze nu ook deze derde schors-buidel aan de riem die nog maar net zichtbaar was om de boom. Lea voelde dat deze buidel lang niet zo zwaar was als de andere twee.
Ze sloeg spontaan haar armen om de boom en fluisterde zachtjes; “ Je kan het!”.
Toen ze zich weer omdraaide was de oude en wijze vrouw verdwenen….

Lea liep langzaam terug naar huis. Onderweg merkte ze dat ze zo nu en dan Au! riep vanwege de takjes en steentjes die ze onder haar blote voeten voelde.
Die nacht zonk ze diep weg in haar matras en droomde van de grote sterke boom en de buidels.

En morgen…morgen ging ze met haar vriendinnen naar het strand, ze verheugde zich er nu al op om het warme zand tussen haar tenen te voelen en door haar handen te laten glijden.

Josè

Dank je, José, voor je prachtige verhaal. Het hoort thuis in een boek.

Advertenties