Dank dank

Tja, ik kan natuurlijk deze editie van mijn Camino niet afsluiten zonder wat welgemeende bedankjes. Om te beginnen met jullie, lieve vrienden, familie en meelezers. Jullie hebben je toch maar weer door mijn voetenklaagzang heen geworsteld en me lieve, opbeurende berichtjes gestuurd. Werkt helend voor de voetjes hoor! Superlief!! Jullie, allemaal. 

En natuurlijk had ik eigenlijk moeten beginnen met mijn lieve lief. Die me elke keer weer vol vertrouwen op pad stuurt. Je hebt geen idee wat dat voor me betekent. Love you. 

En mijn schoonouders die dit keer een hele lange logeerpartij hebben georganiseerd voor de jongens, inclusief neefjes en hele leuke dingen. Ze hebben genoten. Zonder dergelijke hulp kan ik deze droom niet waarmaken. Dank!

En pap en mam die me zelfs vanuit zuid-Frankrijk elke dag aanmoedigen. Jullie vertrouwen is te gek, lieverds. Misschien lopen we nog eens samen over het pad. Zou ik te gek vinden. 

Ook dank aan Jaap, Marike, Katrina en Herman die me hebben voorzien van het beste routeboek voor de Camino. Zonder mijn John Brierly was ik nooit gekomen waar ik had willen zijn. Maar dat kompas moeten jullie me toch nog eens een keer uitleggen. ūüėČ

Lieve Joline die me een boekje van een prachtige langeafstandswandeling in Nederland heeft gegeven, zodat ik ook in ons eigen landje op avontuur kan. Wanneer gaan we? 

En natuurlijk dank aan mijn lieve, knappe jongens. Gewoon omdat ze zo leuk zijn. 

Wat ik nooit meer ga vergeten van deze week? Dat een leuke 25-jarige jongen uit NL vroeg of hij me mevrouw moest noemen. Auwwwwww! Dat Italianen aan tafel nog meer herrie maken dan normaal. Dat Spanjaarden nog meer lawaai maken bij het ontbijt als ze een nacht hebben doorgehaald. En dat Italianen √©cht gek zijn op pasta en pizza. Dat pelgrims echt heel lief voor elkaar en de wereld zijn. Als de wereldleiders toch eens op pelgrimstocht zouden gaan… Dat de beste lamsstoof van de wereld minder dan 10 euro kost. Dat mijn voeten gewoon pijn doen, maar de rest van mijn lijf geen centje pijn heeft gedaan. Dat het kwakkelige loopje, nadat je een tijdje stil hebt gezeten, de Camino Shuffle heet en ik daar best goed in ben. Maar niet zo goed als Kevin. Dat Canadezen echt leuke en lieve mensen zijn met humor om te lachen. Allemaal. Wat ik niet van alle Duitsers kan zeggen. Dat ik er niet aan kan wennen me af te drogen met de zeem die zich traveltowel noemt. Dat ik bijna op straat had moeten slapen in Leon, maar door een lieve poortwachter toch nog mijn bedje in kon springen. Dat een eeuwenoude romeinse weg stukken minder romantisch is dan het lijkt. Al waren de vergezichten en zonsopkomsten onbetaalbaar. Dat ik oh zo dankbaar ben voor dit avontuur en deze ervaringen. Ze maken me een beter mens. Dat ik de Camino begon √©n eindigde met liefdevolle tranen. En daar tussenin heel veel gelachen heb. Wat een feestje. Nu al zin in de volgende aflevering.