Santiago

Sinds ik in Santiago ben, zijn er alweer behoorlijk wat magische momenten geweest. Weet niet of ik het gisteren ook al schreef, maar net voor ik het plein op liep, hoorde ik ineens weer de doedelzak, die ik ook in het bos had gehoord. Ongetwijfeld een andere muzikant, maar het hoorde voor mij heel erg bij deze week.

Omdat je niet meer met een rugzak de kathedraal in mag, bracht ik die weg naar het pelgrimbureau, waar je ook je Compostela kunt ophalen. Maar de rij stond daar tot om de hoek, dus ik besloot het door te schuiven naar vandaag. Herinnerde me wel dat de Huiskamer van de Lage Landen daar ook zat en dat je daar altijd welkom bent voor een kopje koffie of thee. Dus dat maar wel even gedaan. Je wordt daar heel vriendelijk ontvangen door NL vrijwilligers en kunt even je verhaal doen. Heel knus. Ik kwam toevallig tegelijk binnen met een meisje dat de Camino Portugues gelopen had.

Ik mocht mijn rugzak daar achterlaten en kon daarna de kerk bezoeken. Precies toen ik bij de ingang was, speelde een straatmuzikant Ave Maria. Wow, recht mijn hart in. Binnen was het een beetje gek, zo vol toeristen en hij werd van binnen gerenoveerd, dus ik werd er niet echt door bevangen. Wel de apostel van achteren een ‘hug’ gegeven, volgens traditie. Dat voelde goed. Alsof je nu officieel echt bij Jacobus bent. Vond het een mooi en fijn ritueel.

Heb een heel lekker pension gevonden waar ik voor 20 euro per nacht in een hele schone, frisse en rustige kamer kan slapen. Wel een kamer voor 6, maar tot ik wegga voor het avondeten ben ik alleen. Wie weet?!

Via tripadvisor word ik naar een tapasbarretje in de buurt gestuurd, waar ik echt de aller-, allerlekkerste tapas ever eet. Ik kan bijna niet stoppen. Het is zó ontzettend smaakvol en vers. Dus ja, ook nog een toetje erachteraan.

Om pelgrimbedtijd rol ik naar buiten om mijn bedje in te duiken. Dat lijf wil toch gewoon echt graag vroeg slapen. Als ik terug kom, zie ik dat ik een kamergenoot heb gekregen. Maar goed, 2 is beter dan een hele slaapzaal. Hij vraagt me: ‘is it stillaning?’ Ik begrijp er helemaal niks van, maar kijk nog eens goed en pling! ‘Nee, het regent niet meer.’ Altijd lastig, die -r.

Omdat hij heel vroeg opstaat, besluit ik ook maar om 7.30 op te staan en rond 8u naar het pelgrimbureau te gaan. Het zou daar voor 11u niet zo druk moeten zijn. En meneer Tilburg had verteld dat de eerste 10 pelgrims van de dag een lunch aangeboden krijgen. Kan ik altijd proberen.

Maar als ik aankom, zie ik dat het bureau al open is, en voor me zijn nog 6 mensen aan het wachten in de rij (je mag maar 1 voor 1 naar binnen). Zal niet meer lukken, vrees ik. Ik zie de stok van Tilburg staan, dus ben blij dat hij in ieder geval die lunch krijgt. Net voor ik aan de beurt ben, zie ik dat je ook een afstands- en datumcertificaat kunt vragen. Dat lijkt me, gezien de 6 jaren, wel mooi. Als de man mijn Compostela schrijft, voel ik toch weer een traantje opwellen. Kom op, Bianc, zelfs in dit tl-licht? Ja, toch wel. Het staat er echt. Mijn naam.

En wonder boven wonder krijg ik toch een voucher voor de lunch aangeboden. Die neem ik met beide handen aan. Het blijkt in een toprestaurant te zijn. Oude traditie, toen het hotel dat erbij hoort, nog echt voor pelgrims bestemd was, werd de eerste 10 pelgrims die die dag aankwamen in de herberg een lunch aangeboden. Nu is het inmiddels een 5-sterren hotel, met bijbehorende restaurants. En in een daarvan mag ik dus eten vandaag. Yummie!

Na wat souvenir inkopen, ga ik vroeg naar de kerk. Om 12u is de pelgrimsmis die ik niet wil missen en je schijnt er vroeg te moeten zijn. Maar er is al een dienst bezig, dus ik besluit maar alvast in de banken plaats te nemen. Aan het einde van de dienst wordt de botafumeiro ontstoken en slingeren een mannetje of 8 het levensgrote wierookvat door de kerk. Letterlijk gaat ie helemaal van links naar rechts door de zijbeuken. Zo hoog als je kunt kijken. Prachtig. Op de honderden telefoontjes na. Bij een pelgrimsmis snap ik het nog, maar dit is een ‘echte’ dienst. Daar horen geen filmpjes thuis van rituelen, volgens mij.

Ik zie de Zweedse met haar Brazilian lover zitten. En later bij de pelgrimsmis zie ik ook de Ierse dame die we twee dagen geleden ontmoetten. Fijn om te zien dat zij het ook gered heeft. Ook het meisje dat ik ontmoette in de Huiskamer loopt langs en zoekt een plekje. Ik roep haar en schuif wat op. Kan ze eindelijk een keer zitten, na al 3x de mis staand te hebben meegemaakt na eerdere camino’s. Ook de mensen van het gezamenlijke diner bij het biologische restaurant zie ik her en der staan. Helaas, de banken zijn vol.

De dienst is prachtig. Veel gezang, hele positieve vibe en aan het einde het toetje waar iedereen op wacht. De botafumeiro. (Zoek even op via YouTube en je ziet hoe magisch het is). En zowaar, zijn er nu een stuk minder telefoons die de lucht in gaan. We worden helemaal bewierookt. Voelt echt als een zegen, ook al versta ik de beste man niet. Voelt goed om even wat tijd in deze kerk door te brengen. Stil in mezelf en met mooie woorden en gezang.

Uit de kerk mag ik meteen door naar de lunch. We zitten met 2 Nederlanders, 2 Italianen, een Spanjaard, een zuid-Koreaan en een Canadese vrouw die chinees-Spaanse-Filipijnse voorouders heeft. 3 blijken hun voucher niet in te wisselen. Jammer, hadden 3 anderen mee kunnen genieten. We krijgen een echte Galicië-lunch. Met empenada, Galicië soep (met koolbladen, witte bonen en aardappel), knettervers beenhammetje en natuurlijk Tarte de Santiago. Inmiddels wel een van mijn favorieten, maar deze versie overtrof alles!

Na de lunch loop ik even met Tilburg door de stad. We nemen nog een kopje thee in een van de oudste salons van de stad. En daarna ga ik terug naar het pension om even een uurtje te tukken. Vanavond nog een keer terug naar dat te gekke tapas tentje en dan morgen, hop, naar huis. Kan niet wachten.

Advertenties