De laatste trip

Over een krappe 2 maanden zal ik weer richting Spanje gaan. Moet de vluchten nog even boeken, maar het basisplan staat ergens achterop een envelop geschreven. En daarmee wordt het meer en meer realiteit. Wat een gek idee.

Jullie hebben al begrepen dat sinds mijn eerste tocht naar Spanje zo ongeveer alles in mijn leven veranderd is. En ook weer veel verrassend hetzelfde gebleven. Gelukkig, want ik hou van tradities. Ik heb niet alleen wandelend een reis gemaakt, maar ook op mentaal vlak ben ik door diepe dalen en hoge hoogtes gegaan.

Ik kan me nog steeds niet voorstellen wat een groei ik heb doorgemaakt de afgelopen jaren. En natuurlijk hoorden daar ook dipjes bij. Maar als ik nu 6 jaar terugkijk, voel ik me compleet anders en tegelijkertijd meer en meer mezelf. Een thuiskomen dat zo vertrouwd is.

Ook buiten de wandelpaden heb ik zoveel nieuwe, mooie mensen ontmoet. Mensen om zielenverhalen mee te delen. Of om gewoon onbeschaamd te lachen. Systemen die zijn uitgeplozen en nu veel meer kloppen. Doordat dingen die gezien mochten worden ook gezien zijn. En gevoeld, dat niet te vergeten.

Maar ook de vertrouwde gezichten hebben meer betekenis gekregen. Nog dieper in mijn hart gesloten. Een hart dat steeds meer open durft te gaan. Dat de sterkste raadgever van mijn keuzes is geworden. Dat steeds meer kan ontvangen.

Ik geloof niet dat mijn ontdekkingspad ooit klaar zal zijn. En dat is oké. Ik mag blijven groeien. En leren. En fouten maken. Dat ook. Alleen al het besef dat ik nu bij fouten mezelf niet afkeur, voelt zowel onwennig als heel erg zacht en fijn. Daar blijf ik vrolijk in door oefenen.

Ook in mijn werk zal ik blijven ontdekken. Wat past bij me? Wat niet? Wat ‘werkt’ en wat niet? Hoe meer ik voor mezelf ga staan, hoe beter het loopt op dat vlak. Dat blijft een mooie uitdaging, waar ik doorlopend in gespiegeld wordt. Maar wat ben ik in en in dankbaar voor de mensen die ik al heb mogen begeleiden. En trots op wat zij hebben bereikt daarmee. En enorm nieuwsgierig naar wat er nog meer komen gaat.

Over krap 2 maanden ga ik mijn wandeltocht afronden. Ik kan niet wachten. Ben er klaar voor. Maar vind het ook spannend om aan te komen op mijn eindbestemming. Want wat dan?

Maar weet zeker dat er daarna weer iets anders moois zich aandient. En mocht ik je per ongeluk geïnspireerd hebben ook zo’n stap te ondernemen en jezelf zo’n cadeau te gunnen, bedenk je: je leven gaat nooit meer hetzelfde zijn!

Buen Camino!

Advertenties