Bijna

Nog maar 4 dagen en dan mag ik weer. Het lijkt een beetje uit de licht komen vallen deze keer. Er gebeurt zoveel en is dit jaar zoveel veranderd, dat ik bijna vergeten was om te gaan. Gelukkig liet mijn camino-gen op tijd van zich horen en na wat wikken en wegen werkte zelfs de luchtvaartmaatschappij mee en verlaagde de prijzen. Geen smoesjes meer dus, en gewoon gaan!

Dus nu ga ik. Heel snel al. Met dit jaar precies zo’n 8km in de benen. Wel veel sporten, klussen, zwemmen, fietsen en de laatste maanden vooral traplopen (!!). Conditioneel maak ik me niet zo’n zorgen. Maar hoop dat de repeterende bewegingen goed vallen dit jaar bij mijn heupen en knieĆ«n. Volgende week weet ik meer šŸ˜‰

Waar ik normaal het gevoel heb vooral wat te gaan halen in Spanje, voelt het nu alsof ik er iets achter ga laten. Dat ik het oude nu echt los mag en kan laten en echt stappen zet op het nieuwe pad dat voor me ligt. Ik geloof dat ik er klaar voor ben.

Spannend en vertrouwd tegelijk.

Mijn start is in Leon. Heerlijk om weer even in die stad te mogen vertoeven. Nog bijzonderder wordt het, omdat de zoon van een oud-collega zo’n 3-4 weken geleden begonnen is aan zijn camino en precies op de datum dat ik aankom, ook in Leon is. Dus we gaan kijken of we elkaar kunnen treffen en wellicht wat kilometers samen doorbrengen. Ik kijk ernaar uit. Voelt heel bijzonder. Hij, net van school en nu al zo’n sprong in het diepe aandurven en ik, die beetje bij beetje springt en nu een stukje van zijn reis mee mag maken. Heel benieuwd naar de lessen die hij ongetwijfeld voor me heeft.

Mijn voorbereiding op de tocht vindt inmiddels niet meer in Haarlem en omstreken plaats, maar in Utrecht. Specifieker, de Vinex van NL, Leidsche Rijn. En hoewel de duinen een heerlijke plek zijn om te struinen, zijn ook hier mooie plekken om te vertoeven.

Om te beginnen met ons heerlijke nieuwe huis. Als het goed is, zijn na mijn terugkeer uit Spanje de laatste tekenen van de verbouwing verdwenen, en wordt het tijd om echt te wortelen in onze nieuwe stek. Geen klusmannen meer die door je huis sjouwen. Of beuren, zoals ze dat hier noemen. Gelukkig waren het fijne klusmannen, maar toch. Vreemden in je vreemde huis dragen niet bij aan een snel aardingsproces. Al voel ik me enorm thuis hier en word ik nog elke dat blij als ik ons huis zie staan aan het park. En bloeien de jongens op school op en lijken ook helemaal op hun plek. Maar hoop dat deze herfst en winter de tijd is om echt wortels de grond in te schieten.

Inmiddels heb ik wat steentjes verzameld om mee te nemen in mijn rugzak. Deze keer om ze bij ‘de echte plek’ te droppen. Cruz de Ferro staat op mijn lijstje komende week. Mooie stenen met hun eigen verhaal. Mooi en lelijk door elkaar. Ik ga ze daar achterlaten en de briefjes die erbij horen verbranden. Ik had het goed gevoeld. Ik ga wat achterlaten daar. Voor mezelf. En jullie allemaal.

Buen camino.

Advertenties